Perbankan masa ialah sistem barter berasaskan komuniti yang menggunakan masa buruh sebagai unit akaun dan bukannya mata wang tradisional. Dibangunkan daripada teori nilai buruh sejarah, sistem ini membolehkan individu bertukar-tukar perkhidmatan dengan memperoleh kredit bagi masa yang mereka luangkan untuk membantu orang lain. Kredit ini kemudiannya disimpan dalam akaun pusat dan boleh ditebus kemudian untuk menerima perkhidmatan daripada ahli lain dalam rangkaian yang sama.
Dalam praktiknya, perbankan masa moden bergantung pada pangkalan data elektronik untuk menjejaki kredit dan debit ahlinya. Apabila seseorang peserta melaksanakan sesuatu tugas, seperti pembaikan rumah atau kerja sosial, mereka memperoleh kredit masa berdasarkan tempoh buruh mereka. Kredit ini berfungsi sebagai satu bentuk mata wang komuniti, yang membolehkan peserta mendapatkan bantuan tanpa perlu membayar dengan tunai. Sistem ini direka untuk memupuk bantuan kendiri dan mengisi jurang dalam perkhidmatan sosial sedia ada.
Sebagai contoh, jika Gerald meluangkan masa selama tiga jam untuk menyediakan taman bagi Lucy, dia memperoleh tiga kredit masa buruh. Jika Lucy kemudian meluangkan masa selama dua jam untuk membaiki komputer Gerald, dia memperoleh dua kredit. Selepas pertukaran ini, Gerald memegang baki bersih sebanyak satu kredit dalam bank masa, yang boleh disimpan atau dibelanjakan untuk perkhidmatan berbeza daripada ahli lain. Walaupun berguna untuk tugas mudah, sistem ini secara amnya beroperasi bersama ekonomi berasaskan wang yang lebih luas.