Tempoh matang merujuk kepada baki jangka hayat sesuatu instrumen hutang, yang mewakili tempoh antara tarikh semasa dan hari bon mencapai tarikh matangnya. Sepanjang tempoh ini, penerbit bon diwajibkan untuk membuat pembayaran faedah secara berkala, yang dikenali sebagai pembayaran kupon, kepada pemegang bon. Sebaik sahaja bon mencapai tarikh matang akhirnya, penerbit mesti membayar balik prinsipal asal, yang juga dipanggil nilai tara atau nilai muka, kepada pelabur.
Tempoh ini merupakan faktor kritikal dalam menentukan harga pasaran bon dan hasil hingga matang (yield to maturity). Secara amnya, bon dikategorikan mengikut tempohnya, dengan bon jangka pendek biasanya bertahan sehingga tiga tahun, bon jangka sederhana antara empat hingga sepuluh tahun, dan bon jangka panjang menjangkau dari sepuluh hingga tiga puluh tahun. Pelabur sering mendapati bahawa tempoh matang yang lebih panjang dikaitkan dengan kadar faedah yang lebih tinggi untuk menampung tempoh risiko yang dilanjutkan.
Walaupun banyak bon mempunyai jadual tetap, tempoh matang kadangkala boleh berubah jika sekuriti tersebut merangkumi peruntukan tertentu. Ciri-ciri seperti opsyen panggil (call), letak (put), atau penukaran membolehkan penerbit atau pelabur mengubah hayat bon sebelum tarikh matang asal. Memahami potensi perubahan ini adalah penting bagi pelabur yang menguruskan portfolio mereka untuk memastikan ia selaras dengan keperluan kecairan dan jangkaan pulangan khusus mereka.