Jurang statik ialah metrik kewangan yang digunakan untuk mengukur pendedahan atau sensitiviti institusi terhadap turun naik kadar faedah. Ia dikira dengan menentukan perbezaan antara jumlah nilai aset dan liabiliti yang berkongsi tempoh penetapan harga semula yang setanding. Analisis ini biasanya digunakan untuk jangka masa kurang daripada satu tahun bagi menilai bagaimana perubahan dalam kadar faedah mungkin memberi kesan kepada kunci kira-kira pada satu titik masa tertentu.
Dalam praktiknya, kaedah ini sering digunakan oleh bank untuk menguruskan margin faedah bersih mereka. Sesebuah bank beroperasi dengan meminjam dana pada kadar faedah tertentu dan meminjamkan dana tersebut pada kadar yang lebih tinggi. Jurang statik mewakili perbezaan antara kedua-dua kedudukan ini. Dengan memantau jurang ini, institusi kewangan boleh mengukur kerentanan mereka terhadap perubahan pasaran, walaupun analisis ini terhad kerana ia tidak mengambil kira aliran tunai interim, pembayaran awal pinjaman, atau tempoh matang purata.
Sebagai contoh, jika sesebuah bank memegang lebih banyak aset yang sensitif terhadap faedah berbanding liabiliti dalam jangka masa tertentu, ia dianggap mempunyai jurang positif. Sebaliknya, jika liabiliti melebihi aset dalam tempoh yang sama, jurang tersebut adalah negatif. Oleh kerana analisis jurang statik memfokuskan pada gambaran kunci kira-kira, ia memberikan pandangan ringkas yang tidak merangkumi kerumitan perubahan kewangan berterusan yang berlaku dari semasa ke semasa.