Pinjaman bank kanan ialah obligasi pembiayaan hutang yang dikeluarkan kepada sesebuah syarikat oleh institusi kewangan dan seterusnya dibungkus semula menjadi sekumpulan pinjaman untuk dijual kepada pelabur. Instrumen ini dianggap kanan kepada semua tuntutan lain terhadap peminjam, yang bermaksud ia mempunyai keutamaan undang-undang berbanding pemiutang lain, pemegang saham keutamaan, dan pemegang saham biasa sekiranya berlaku kemuflisan korporat.
Pinjaman ini biasanya berfungsi dengan menggunakan lien terhadap aset peminjam sebagai cagaran, yang membantu memastikan pembayaran balik. Kebanyakan pinjaman bank kanan menampilkan kadar faedah terapung, yang memberikan pelabur lindung nilai terhadap inflasi dan kenaikan kadar faedah jangka pendek. Oleh kerana ia bercagar dan memegang tuntutan keutamaan pertama, ia sering dilihat sebagai cara untuk berpotensi mendapatkan semula nilai penuh pelaburan jika peminjam gagal membayar hutang.
Dalam senario praktikal, sebuah syarikat besar mungkin mendapatkan pinjaman bank kanan untuk membiayai pengambilalihan utama. Syarikat tersebut mendekati institusi kewangan, yang kemudiannya membentuk sindiket pemberi pinjaman untuk menyediakan modal yang diperlukan. Sebaik sahaja pinjaman dikeluarkan, ia sering dibungkus semula dan dijual kepada pelbagai pelabur, membolehkan syarikat memenuhi keperluan modal semasanya sambil memberikan peluang pulangan hasil tinggi kepada pelabur.