Insurans sendiri merupakan strategi pengurusan risiko di mana individu atau organisasi mengetepikan sejumlah modal khusus untuk menampung potensi kerugian kewangan dan bukannya membeli polisi insurans tradisional daripada penyedia pihak ketiga. Dengan mengekalkan risiko secara dalaman, entiti tersebut mengelakkan pembayaran premium berkala kepada syarikat insurans, sebaliknya bergantung pada rizab sendiri untuk menangani kerosakan atau liabiliti yang tidak dijangka.
Pendekatan ini berfungsi paling baik apabila potensi kerugian adalah agak kecil dan boleh diramal, menjadikannya lebih menjimatkan berbanding membayar perlindungan luaran. Untuk melaksanakannya, entiti tersebut mesti mempunyai aset cair yang mencukupi bagi menguruskan kesan kewangan daripada sesuatu peristiwa kerugian. Dalam sesetengah kes, seperti faedah kesihatan pekerja, organisasi mungkin menubuhkan amanah rasmi untuk menguruskan dana ini, dengan mengambil tanggungjawab pentadbiran dan pelaburan yang biasanya dikendalikan oleh syarikat insurans.
Sebagai contoh, penyewa mungkin memilih untuk menginsuranskan sendiri harta peribadi mereka daripada membeli insurans penyewa jika mereka percaya kos potensi kerugian adalah lebih rendah daripada jumlah kos premium. Begitu juga, perniagaan mungkin memilih untuk menginsuranskan sendiri pampasan pekerja atau faedah kesihatan. Walau bagaimanapun, kaedah ini membawa risiko bahawa dana yang diketepikan mungkin tidak mencukupi untuk menampung bencana besar, dan ia bukanlah pilihan apabila mandat undang-undang memerlukan perlindungan insurans pihak ketiga yang khusus.