Prinsip kelangkaan ialah teori ekonomi yang menyatakan bahawa apabila sesuatu barangan mempunyai bekalan yang terhad tetapi kekal dalam permintaan yang tinggi, nilai tanggapannya akan meningkat. Konsep ini mencadangkan bahawa manusia secara semula jadi memberikan nilai yang lebih tinggi kepada barangan yang jarang atau berisiko tidak tersedia. Dengan mencetuskan keengganan kehilangan, prinsip ini mendorong individu untuk bertindak pantas bagi mendapatkan aset yang mungkin akan hilang.
Dalam praktiknya, prinsip ini berfungsi melalui tiga mekanisme utama: kelangkaan masa, kelangkaan kuantiti, dan kelangkaan akses. Kelangkaan masa menggunakan tarikh akhir untuk mewujudkan segera, kelangkaan kuantiti mengehadkan bilangan unit yang tersedia untuk memacu persaingan, dan kelangkaan akses mewujudkan eksklusiviti dengan menyekat siapa yang boleh membeli atau memiliki item tersebut. Taktik ini secara berkesan mengalihkan keseimbangan penawaran dan permintaan, sering kali membenarkan harga meningkat sehingga sejajar dengan minat pengguna yang meningkat.
Barangan mewah, seperti jam tangan atau barang kemas mewah, sering menggunakan prinsip ini untuk mengekalkan prestij jenama dan memacu jualan. Sebagai contoh, sebuah syarikat mungkin mengeluarkan produk edisi terhad untuk menjana publisiti dan mewajarkan titik harga premium. Walaupun kelangkaan tulen mencerminkan batasan sebenar dalam bekalan, pemasar kadang-kadang mencipta kelangkaan buatan untuk mempengaruhi tingkah laku pembeli. Pelabur harus membezakan antara batasan pasaran yang tulen dan segera yang direka-reka untuk membuat keputusan kewangan yang bermaklumat.