Kadar simpanan ialah metrik kewangan yang mewakili peratusan pendapatan boleh guna peribadi yang dipilih oleh individu atau kumpulan untuk diketepikan dan bukannya dibelanjakan untuk penggunaan segera. Dengan memilih untuk menyimpan sebahagian daripada pendapatan mereka, orang ramai mengutamakan keselamatan kewangan masa depan, seperti membina dana simpanan atau membiayai persaraan, berbanding perbelanjaan semasa. Ukuran ini berfungsi sebagai penunjuk utama keutamaan masa seseorang individu atau populasi, yang mencerminkan kesediaan mereka untuk menangguhkan kepuasan.
Untuk mengira kadar ini, anda membahagikan jumlah wang yang disimpan dengan jumlah pendapatan boleh guna yang tersedia selepas cukai. Apabila seseorang memperoleh pendapatan, mereka pada dasarnya membuat pilihan antara menggunakan barangan dan perkhidmatan hari ini atau memperuntukkan dana tersebut untuk keperluan masa depan. Kadar simpanan yang lebih tinggi menunjukkan bahawa sebahagian besar pendapatan sedang dipelihara, yang boleh dipengaruhi oleh pelbagai faktor termasuk keadaan ekonomi, institusi sosial dan tabiat peribadi.
Kerajaan memantau metrik ini dengan teliti kerana ia bertindak sebagai penunjuk penting bagi kesihatan ekonomi keseluruhan sesebuah negara. Tahap simpanan isi rumah yang tinggi boleh menyediakan kumpulan modal yang sering digunakan untuk meminjam, yang seterusnya membiayai kerja awam, projek infrastruktur dan pelaburan ekonomi yang lebih luas. Sebagai contoh, jika sesebuah isi rumah memperoleh 5,000 dolar dalam pendapatan boleh guna dan menyimpan 500 dolar, kadar simpanan mereka bagi tempoh tersebut ialah 10 peratus.