Komunikasi beristimewa merujuk kepada pertukaran maklumat sulit antara dua pihak yang dilindungi secara undang-undang daripada didedahkan atau digunakan sebagai keterangan di mahkamah. Perlindungan ini memastikan individu boleh bercakap secara terbuka dengan profesional atau pasangan tertentu tanpa rasa takut bahawa maklumat peribadi mereka akan dipaksa untuk dimasukkan ke dalam rekod awam. Untuk melayakkan sesuatu komunikasi itu dianggap beristimewa, hubungan antara pihak-pihak tersebut mestilah diiktiraf secara sah dan pertukaran maklumat itu mestilah berlaku dalam suasana peribadi di mana hanya pihak yang terlibat sahaja hadir.
Perlindungan undang-undang ini berfungsi dengan menghalang saksi daripada dipaksa untuk memberi keterangan mengenai perbualan yang dilindungi tersebut. Contoh biasa termasuk interaksi antara peguam dan anak guam, doktor dan pesakit, paderi dan penganut, atau antara pasangan suami isteri. Dalam kebanyakan konteks profesional, hak untuk mengekalkan kerahsiaan ini adalah milik anak guam atau pesakit, yang bermaksud mereka mempunyai kuasa untuk melepaskan keistimewaan tersebut jika mereka memilih untuk berbuat demikian.
Walau bagaimanapun, perlindungan ini tidak mutlak dan boleh dilepaskan sama ada secara sengaja atau tidak sengaja. Mahkamah boleh memaksa pendedahan dalam senario tertentu, seperti apabila komunikasi tersebut digunakan untuk memudahkan jenayah atau penipuan. Selain itu, jika pihak ketiga hadir semasa perbualan, jangkaan privasi mungkin hilang, menyebabkan perlindungan undang-undang tersebut terbatal. Pengecualian kepentingan awam tertentu, seperti mendedahkan diagnosis kesihatan yang serius kepada bakal pasangan, juga mungkin mengatasi peraturan kerahsiaan ini.