Mata wang persendirian ialah unit nilai yang diterbitkan oleh entiti bukan kerajaan, seperti perbadanan, organisasi bukan untung, atau perusahaan terdesentralisasi. Berbeza dengan mata wang fiat, yang diterbitkan dan dikawal selia oleh bank pusat atau kerajaan, mata wang persendirian tidak dianggap sebagai tender sah. Oleh kerana ia beroperasi di luar sistem kewangan negara rasmi, penggunaan dan kesahihannya berbeza dengan ketara bergantung pada bidang kuasa, dengan sesetengah negara melarang pengeluarannya secara tegas.
Mata wang ini berfungsi sebagai medium pertukaran alternatif, yang sering direka untuk manfaat khusus ahli organisasi atau ekosistem ekonomi tertutup. Pada era moden, kebangkitan teknologi rantaian blok telah membolehkan individu yang mempunyai kepakaran teknikal untuk mencipta dan mengedarkan mata wang persendirian digital. Walaupun aset digital ini semakin popular, banyak mata wang persendirian secara sejarahnya bergelut untuk mengekalkan daya maju jangka panjang dan penggunaan meluas berbanding mata wang negara.
Contoh sejarah klasik bagi konsep ini ialah skrip syarikat, yang digunakan secara meluas di bandar perlombongan abad ke-19. Majikan akan mengeluarkan mata wang mereka sendiri kepada pekerja, yang hanya boleh ditebus untuk barangan di kedai milik syarikat. Hari ini, walaupun mekanismenya telah beralih ke arah platform digital, prinsip terasnya tetap sama: entiti persendirian mencipta sistem nilai proprietari yang beroperasi secara bebas daripada rangka kerja kewangan negara yang standard.