Sekatan bukan tarif merupakan satu bentuk sekatan perdagangan yang mengehadkan atau mengawal selia perdagangan antarabangsa tanpa menggunakan cukai import tradisional. Daripada mengenakan levi kewangan di sempadan, negara menggunakan pelbagai langkah bukan kewangan untuk mengawal aliran barangan dan perkhidmatan. Alat-alat ini sering digunakan untuk mencapai objektif politik, ekonomi, atau strategik tertentu dan bukannya sekadar untuk menjana hasil kerajaan.
Sekatan ini berfungsi dengan mewujudkan halangan yang menjadikannya lebih sukar atau lebih mahal bagi syarikat asing untuk memasuki pasaran domestik. Kaedah biasa termasuk menetapkan kuota import yang ketat, menguatkuasakan embargo penuh, mengenakan sekatan antarabangsa, atau memerlukan prosedur pentadbiran yang kompleks. Dengan melaksanakan langkah-langkah ini, sesebuah negara boleh melindungi industri domestiknya atau bertindak balas terhadap ketegangan geopolitik, selalunya dengan ketelusan yang lebih rendah berbanding sistem tarif tradisional.
Sebagai contoh, kerajaan mungkin mengenakan kuota yang mengehadkan jumlah keseluruhan komponen elektronik tertentu yang boleh diimport dalam satu tahun kalendar. Sebagai alternatif, sesebuah negara mungkin menggunakan sekatan eksport sukarela, di mana negara pengeksport bersetuju untuk mengehadkan penghantarannya kepada rakan kongsi tertentu berdasarkan pakatan politik. Tindakan ini secara berkesan menyekat pasaran bebas dengan mengawal tahap bekalan dan mempengaruhi ketersediaan barangan asing.