Wang hampir merujuk kepada aset kewangan yang sangat cair yang tidak berada dalam bentuk tunai pada masa ini tetapi boleh ditukar kepada mata wang dengan cepat dan mudah. Walaupun aset ini tidak berfungsi sebagai medium pertukaran langsung untuk transaksi harian, ia berfungsi sebagai penyimpan nilai yang boleh dipercayai yang boleh diakses dengan kelewatan atau kehilangan prinsipal yang minimum. Penganalisis dan bank pusat menggunakan konsep ini untuk mengukur keseluruhan kecairan yang tersedia dalam sesebuah ekonomi.
Aset ini berfungsi dengan menyediakan jambatan antara tunai segera dan pelaburan jangka panjang. Klasifikasi sesuatu aset sebagai wang hampir bergantung pada masa yang diperlukan untuk menukarkannya kepada tunai serta sebarang yuran transaksi atau penalti pengeluaran yang berkaitan. Di Amerika Syarikat, aset ini biasanya dimasukkan dalam pengiraan bekalan wang M2, yang menjejaki ketersediaan dana yang lebih luas di luar tunai asas dan akaun semasa.
Contoh biasa wang hampir termasuk akaun simpanan, sijil deposit, akaun pasaran wang, dan bil Perbendaharaan. Bagi pelabur individu, memegang aset ini merupakan strategi untuk mengurus risiko, kerana ia menyediakan penampan kecairan yang boleh digunakan dalam tempoh beberapa hari atau bulan. Dengan mengekalkan sebahagian daripada portfolio dalam bentuk wang hampir, pelabur memastikan mereka mempunyai akses sedia kepada modal tanpa perlu mencairkan pegangan jangka panjang yang tidak menentu.