Kadar simpanan negara mewakili bahagian daripada keluaran dalam negara kasar sesebuah negara yang disimpan dan bukannya digunakan oleh isi rumah, perniagaan, dan kerajaan. Ia berfungsi sebagai petunjuk penting bagi kesihatan kewangan keseluruhan ekonomi, yang mencerminkan keupayaan kolektif sesebuah negara untuk mengetepikan sumber yang akhirnya boleh disalurkan ke arah pelaburan produktif.
Untuk mengira kadar ini, ahli ekonomi melihat akaun pendapatan dan keluaran negara, yang mengkategorikan aliran wang kepada pendapatan, penggunaan, dan simpanan. Rumusnya ditentukan dengan mengambil jumlah pendapatan negara, menolak semua penggunaan, dan membahagikan hasil tersebut dengan jumlah pendapatan. Metrik ini menangkap hasil bersih tingkah laku sektor swasta dan dasar fiskal sektor awam, termasuk defisit kerajaan yang boleh menurunkan kadar keseluruhan.
Dalam praktiknya, kadar ini berfungsi sebagai barometer untuk potensi pertumbuhan ekonomi. Apabila individu menyumbang kepada akaun persaraan, dana ini dikira sebagai simpanan dan bukannya penggunaan, menyediakan modal yang boleh dipinjam oleh kerajaan dan perniagaan untuk infrastruktur atau pengembangan. Jika populasi meningkatkan perbelanjaan mereka pada kadar yang sama dengan pertumbuhan pendapatan mereka, kadar simpanan negara kekal tidak berubah, yang menyerlahkan kepentingan mengimbangi penggunaan dengan perancangan kewangan jangka panjang.