Diskaun pasaran ialah perbezaan antara harga penebusan yang dinyatakan bagi sekuriti pendapatan tetap dengan harga beliannya yang lebih rendah di pasaran sekunder. Keadaan ini berlaku apabila bon didagangkan di bawah nilai tara, selalunya disebabkan oleh kenaikan kadar faedah, penurunan penarafan kredit penerbit, atau peningkatan risiko pasaran. Pada dasarnya, ia mewakili jurang antara nilai bon pada tempoh matang dengan harga yang dibayar oleh pelabur untuk memperolehnya selepas terbitan awal.
Bagi tujuan cukai, pelabur perlu mempertimbangkan peraturan de minimis, yang menentukan cara diskaun ini dilayan. Jika diskaun tersebut kurang daripada 0.25 peratus daripada nilai muka bon didarab dengan bilangan tahun penuh sehingga tempoh matang, ia dianggap sebagai de minimis. Dalam kes sedemikian, diskaun tersebut dianggap sebagai sifar, dan sebarang keuntungan yang direalisasikan semasa penjualan atau penebusan bon biasanya dikenakan cukai sebagai keuntungan modal dan bukannya pendapatan biasa.
Sebagai ilustrasi, pertimbangkan seorang pelabur yang membeli bon bernilai tara 1,000 dolar dengan baki sepuluh tahun sehingga tempoh matang pada harga 985 dolar. Diskaun pasaran ialah 15 dolar. Oleh kerana ambang de minimis bagi bon ini ialah 25 dolar, diskaun 15 dolar tersebut berada di bawah had yang ditetapkan. Akibatnya, pelabur menganggap diskaun tersebut sebagai sifar dan melaporkan keuntungan itu sebagai keuntungan modal apabila menjual atau menebus sekuriti tersebut.