Keseimbangan Lindahl ialah keadaan ekonomi teori di mana penawaran dan permintaan bagi barangan awam berada dalam keseimbangan yang sempurna. Dalam model ini, kuantiti optimum bagi sesuatu barangan awam dikeluarkan, dan jumlah kos diagihkan dalam kalangan individu dengan cara yang mencerminkan penilaian peribadi mereka terhadap barangan tersebut. Ia berfungsi sebagai rangka kerja konsep untuk memahami bagaimana barangan awam boleh dibiayai dengan cekap sekiranya keutamaan individu diketahui dengan sempurna.
Untuk mencapai keadaan ini, model tersebut bergantung pada pelaksanaan cukai Lindahl. Di bawah sistem ini, setiap orang membayar harga untuk barangan awam yang berkadar terus dengan manfaat yang mereka terima daripadanya. Oleh kerana individu menilai barangan awam secara berbeza, mereka membayar jumlah yang berbeza untuk kuantiti barangan yang sama. Ini memastikan hasil yang dikutip sepadan dengan kos pengeluaran sambil menyelaraskan dengan utiliti khusus yang diperoleh setiap orang daripada perkhidmatan tersebut.
Dalam praktiknya, keseimbangan ini kekal sebagai konstruk falsafah dan bukannya alat dasar yang berfungsi. Melaksanakan cukai sedemikian memerlukan pihak berkuasa mengetahui keluk permintaan yang tepat bagi setiap individu, yang mustahil untuk ditentukan tanpa pasaran yang berfungsi. Akibatnya, kerajaan biasanya bergantung pada kaedah alternatif seperti pengundian majoriti atau tinjauan awam untuk memutuskan cara membiayai dan menyediakan barangan awam, kerana keperluan maklumat untuk keseimbangan Lindahl yang sebenar tidak dapat dicapai.