Kadar utama ialah kadar faedah khusus yang ditetapkan oleh bank pusat yang berfungsi sebagai penanda aras utama untuk menentukan kadar pinjaman dan kos kredit keseluruhan dalam sesebuah ekonomi. Di Amerika Syarikat, Rizab Persekutuan menguruskan kadar ini untuk mempengaruhi bekalan wang dan mengawal selia aktiviti ekonomi. Dua contoh utama kadar ini ialah kadar dana persekutuan dan kadar diskaun.
Kadar ini berfungsi dengan menentukan kos bagi bank untuk meminjam wang apabila mereka perlu mengekalkan tahap rizab yang diperlukan. Apabila sesebuah bank kekurangan rizab, ia boleh meminjam daripada institusi lain pada kadar dana persekutuan atau terus daripada bank pusat pada kadar diskaun. Dengan melaraskan angka-angka ini, bank pusat boleh mengembangkan atau mengecutkan ekonomi negara secara berkesan dengan menjadikan pinjaman lebih mahal atau lebih murah bagi institusi kewangan.
Bagi pengguna, kesan kadar ini sering dilihat melalui kadar utama (prime rate), iaitu penanda aras yang digunakan oleh bank untuk pinjaman peribadi dan perniagaan. Sebagai peraturan umum, kadar utama biasanya ditetapkan kira-kira tiga mata peratusan di atas kadar dana persekutuan. Oleh itu, apabila bank pusat menaikkan kadar utama untuk memerangi inflasi, kos pinjaman bagi individu dan perniagaan meningkat, yang cenderung memperlahankan perbelanjaan dan pertumbuhan ekonomi.