Arbitraj masuk ialah strategi kewangan di mana bank menguruskan aliran tunainya dengan meminjam dana daripada pasaran antara bank global dan seterusnya mendepositkan semula dana tersebut ke dalam akaun tempatan yang menawarkan kadar faedah yang lebih tinggi. Amalan ini pada dasarnya bertentangan dengan arbitraj keluar, yang melibatkan pemindahan mata wang tempatan ke pasaran asing untuk mendapatkan pulangan yang lebih baik. Dengan memanfaatkan perbezaan kadar faedah ini, bank menyasarkan untuk meningkatkan margin keuntungan keseluruhan mereka.
Mekanisme ini berfungsi dengan mengeksploitasi jurang antara kos meminjam modal dan hasil yang dijana daripada pelaburan tempatan. Untuk strategi ini berkesan, bank mesti mendapatkan kadar pinjaman di pasaran antarabangsa yang lebih rendah daripada kadar faedah yang tersedia di pasaran tempatan. Walaupun matlamat utama selalunya adalah untuk menguruskan liabiliti, bank kerap menggunakan instrumen seperti sijil deposit untuk melaksanakan transaksi ini dengan risiko yang minimum.
Sebagai contoh, pertimbangkan sebuah bank yang meminjam 30,000 dolar daripada beberapa institusi asing pada kadar faedah rendah sebanyak 1 peratus. Bank kemudian mengambil dana ini dan mendepositkannya ke dalam bank tempatan yang menyediakan kadar faedah yang lebih tinggi iaitu 1.25 peratus dan 1.35 peratus. Dengan mengaut perbezaan antara kos pinjaman yang rendah dan hasil yang lebih tinggi daripada deposit tempatan, bank memperoleh keuntungan daripada margin antara kedua-dua kadar tersebut.