Waranti tersirat ialah jaminan undang-undang bahawa sesuatu produk atau perkhidmatan akan berfungsi seperti yang dimaksudkan dan memenuhi jangkaan pengguna yang munasabah, walaupun tiada janji bertulis atau lisan dibuat. Berbeza dengan waranti nyata yang dinyatakan secara jelas oleh penjual, waranti tersirat secara automatik dianggap wujud di sisi undang-undang semasa penjualan barangan atau harta tanah untuk melindungi pembeli daripada kecacatan tersembunyi.
Waranti ini berfungsi sebagai garis dasar jaminan kualiti. Jenis yang biasa termasuk waranti tersirat kebolehdagangan, yang memastikan sesuatu produk sesuai untuk tujuan biasanya, dan waranti tersirat kesesuaian, yang memastikan sesuatu produk memenuhi kegunaan khusus yang dimaksudkan. Melainkan penjual secara jelas menafikan perlindungan ini menggunakan terma seperti "seadanya" (as is) atau "dengan segala kerosakan", undang-undang menganggap barangan tersebut boleh didagangkan dan sesuai untuk digunakan.
Sebagai contoh, apabila anda membeli makanan di kedai runcit, terdapat waranti tersirat bahawa barangan tersebut segar dan boleh dimakan. Jika anda membeli buah yang kelihatan sihat di luar tetapi mempunyai kerosakan tersembunyi di dalam, produk tersebut melanggar waranti ini. Perlindungan ini wujud bersama mana-mana waranti nyata yang diberikan semasa jualan, memastikan pengguna tidak kehilangan hak untuk menuntut apabila sesuatu produk gagal berfungsi mengikut fungsi asas yang dijangkakan.