Perlindungan panggilan keras, juga dikenali sebagai perlindungan panggilan mutlak, merupakan peruntukan khusus dalam bon boleh panggil yang menghalang penerbit daripada menebus hutang sebelum tarikh yang telah ditetapkan. Ciri ini bertindak sebagai pelindung bagi pelabur, memastikan mereka menerima bayaran faedah yang dijangkakan untuk tempoh tertentu, biasanya antara tiga hingga sepuluh tahun selepas bon diterbitkan.
Mekanisme ini berfungsi dengan menyekat penerbit secara sah daripada menggunakan hak mereka untuk memanggil bon tersebut dalam tempoh perlindungan. Dengan menjamin bahawa bon tidak boleh dibayar balik lebih awal, ia melindungi pelabur daripada risiko pelaburan semula, yang berlaku apabila penerbit memanggil bon lebih awal dan memaksa pelabur mencari sumber pendapatan baharu, yang selalunya pada kadar faedah semasa yang lebih rendah. Disebabkan jaminan ini, pelabur sering menilai bon ini menggunakan kaedah hasil-ke-panggilan (yield-to-call), dengan memfokuskan kepada pulangan yang dijangkakan sehingga tarikh panggilan keras.
Sebagai contoh, jika sebuah syarikat menerbitkan bon dengan perlindungan panggilan keras selama sepuluh tahun, pelabur dijamin bahawa penerbit tidak boleh memaksa penebusan dalam tempoh sedekad pertama itu. Sebaik sahaja tempoh ini tamat, bon tersebut mungkin beralih kepada perlindungan panggilan lembut, di mana penerbit mungkin dibenarkan untuk memanggil bon tersebut hanya jika syarat-syarat tertentu dipenuhi atau dengan membayar premium melebihi nilai tara. Pelabur harus sentiasa membandingkan hasil-ke-matang (yield-to-maturity) dan hasil-ke-panggilan untuk membuat keputusan yang bermaklumat.