Force majeure ialah peruntukan kontrak yang membebaskan pihak-pihak daripada obligasi mereka apabila sesuatu peristiwa yang luar biasa, tidak dapat diramalkan, dan tidak dapat dielakkan menghalang mereka daripada melaksanakannya. Ia berfungsi sebagai perisai undang-undang, membolehkan sesuatu pihak mengelakkan liabiliti atas kegagalan melaksanakan kewajipan apabila kegagalan tersebut berpunca daripada keadaan yang di luar kawalan sepenuhnya dan bukan disebabkan oleh kecuaian atau kesalahan pihak itu sendiri.
Klausa ini berfungsi dengan menyenaraikan secara eksplisit jenis peristiwa yang melayakkan ia diaktifkan, seperti bencana alam seperti taufan, gempa bumi, atau banjir, serta krisis yang berpunca daripada manusia seperti konflik bersenjata atau pandemik. Oleh kerana mahkamah sering mentafsirkan klausa ini dengan ketat, bahasanya mestilah spesifik. Kesukaran semata-mata atau ketidakpraktikalan kewangan biasanya tidak mencukupi untuk menggunakan klausa ini; peristiwa tersebut mestilah secara langsung menyebabkan pelaksanaan menjadi mustahil.
Sebagai contoh, semasa pandemik COVID-19, banyak perniagaan menghadapi penutupan yang diwajibkan oleh kerajaan yang menjadikannya mustahil untuk beroperasi. Dalam kes di mana kontrak secara khusus memasukkan bahasa yang meliputi pandemik atau bencana alam, mahkamah telah membenarkan pihak-pihak menggunakan force majeure untuk mengecualikan kegagalan mereka memenuhi obligasi pajakan atau perkhidmatan. Ini menunjukkan bagaimana klausa sedemikian memberikan fleksibiliti yang diperlukan apabila bencana luaran mengganggu perjalanan perniagaan yang dijangkakan.