Finansialisasi merujuk kepada penguasaan pasaran, institusi, dan transaksi kewangan yang semakin meningkat dalam ekonomi negara. Ia menandakan peralihan struktur di mana sektor kewangan berkembang dari segi saiz dan kepentingan berbanding industri lain, seperti pembuatan atau pengeluaran perindustrian. Proses ini mencerminkan peralihan di mana perkhidmatan kewangan menyumbang bahagian yang lebih besar daripada pendapatan negara dan mempengaruhi cara syarikat serta individu menguruskan aktiviti ekonomi mereka.
Fenomena ini berfungsi dengan mengutamakan metrik kewangan dan pengumpulan modal berbanding output perindustrian tradisional. Sejak tahun 1970-an, peralihan ini dicirikan oleh peningkatan nisbah hutang kepada ekuiti dan pengembangan produk kewangan yang kompleks. Apabila sistem kewangan menjadi lebih penting, ia memudahkan pertukaran melalui peningkatan pengantaraan, yang sering menyepadukan aset baharu seperti mata wang kripto ke dalam pasaran arus perdana sambil pada masa yang sama meningkatkan ketidaktentuan global.
Contoh praktikal bagi trend ini ialah evolusi dalam membuat keputusan korporat. Daripada hanya memfokuskan kepada pertumbuhan perindustrian jangka panjang atau pembangunan produk, banyak firma moden kini mengutamakan nilai pemegang saham dan petunjuk prestasi kewangan. Perubahan ini mempengaruhi segala-galanya daripada kestabilan pekerjaan sehinggalah cara isi rumah merancang masa depan kewangan mereka, memandangkan jangkauan pasaran kewangan meluas ke hampir setiap aspek kehidupan seharian.