Tahap Kemiskinan Persekutuan, yang sering disebut sebagai garis kemiskinan, merupakan penanda aras ekonomi yang digunakan untuk menentukan sama ada seseorang individu atau isi rumah layak untuk program bantuan persekutuan dan negeri tertentu. Jabatan Kesihatan dan Perkhidmatan Manusia mengemas kini garis panduan ini setiap tahun bagi mengambil kira inflasi, dengan menetapkan pendapatan minimum yang diperlukan untuk menampung kos asas seperti makanan, tempat tinggal, pakaian, dan pengangkutan.
Untuk menentukan kelayakan, kerajaan membandingkan jumlah pendapatan isi rumah dengan garis panduan yang ditetapkan ini, yang berbeza mengikut saiz keluarga dan lokasi geografi. Walaupun garis panduan ini konsisten di kebanyakan negeri, ia diselaraskan lebih tinggi bagi penduduk Alaska dan Hawaii untuk mencerminkan kos sara hidup yang berbeza. Angka-angka ini berbeza daripada ambang kemiskinan, iaitu ukuran statistik yang digunakan oleh Biro Banci untuk menjejaki kadar kemiskinan dan bukannya kelayakan program individu.
Sebagai contoh, jika sebuah keluarga yang terdiri daripada dua orang yang tinggal di Amerika Syarikat bersebelahan mempunyai pendapatan pada atau di bawah garis panduan 2025 sebanyak 21,150 dolar, mereka mungkin layak untuk menerima faedah seperti Medicaid, CHIP, atau baucar perumahan. Dengan menetapkan had pendapatan ini, kerajaan mewujudkan cara yang piawai untuk mengagihkan sumber kepada mereka yang memerlukan sokongan kewangan bagi keperluan asas.