Kawalan pertukaran asing ialah sekatan yang dikenakan oleh kerajaan ke atas pembelian atau penjualan mata wang. Langkah-langkah ini biasanya dilaksanakan oleh sesebuah negara untuk menguruskan aliran wang masuk dan keluar dari sempadan mereka, sekali gus membantu menstabilkan ekonomi domestik dengan mengurangkan ketidaktentuan dalam kadar pertukaran. Dengan mengawal selia cara mata wang didagangkan, kerajaan menyasarkan untuk melindungi sistem kewangan mereka daripada kejutan luaran dan tekanan spekulatif.
Kawalan ini berfungsi melalui pelbagai kaedah, seperti mengharamkan penggunaan mata wang asing di dalam negara, melarang rakyat daripada memegang aset asing, atau mewajibkan semua pertukaran mata wang dilakukan melalui entiti yang diluluskan oleh kerajaan. Pihak berkuasa juga boleh menetapkan kadar pertukaran tetap atau mengehadkan jumlah keseluruhan mata wang yang boleh diimport atau dieksport oleh individu dan perniagaan. Dasar sedemikian sering digunakan oleh ekonomi membangun untuk mencegah pelarian modal dan mengekalkan kawalan ke atas bekalan wang mereka.
Contoh praktikal langkah-langkah ini berlaku di Iceland, di mana kerajaan melaksanakan peraturan ketat untuk menguruskan aliran modal semasa tempoh ketidakstabilan ekonomi. Bagi menyelesaikan isu dengan pelabur asing yang tidak dapat mencairkan pegangan tempatan mereka, Bank Pusat akhirnya menawarkan untuk membeli pegangan mata wang tersebut pada kadar diskaun. Ini menggambarkan bagaimana kawalan pertukaran asing boleh mewujudkan halangan yang ketara bagi pelabur antarabangsa di samping berfungsi sebagai alat untuk sesebuah negara mendapatkan semula kawalan ke atas kecairan kewangan dalamannya.