Hukum Engel merupakan pemerhatian ekonomi yang pertama kali dikemukakan oleh ahli statistik Ernst Engel pada tahun 1857. Ia menghuraikan hubungan yang konsisten antara tahap pendapatan isi rumah dan tabiat perbelanjaannya, khususnya berkaitan dengan makanan. Teori ini menyatakan bahawa apabila jumlah pendapatan sesebuah keluarga meningkat, peratusan pendapatan yang dibelanjakan untuk makanan akan berkurangan, walaupun jumlah mutlak wang yang dibelanjakan untuk makanan terus meningkat.
Prinsip ini berfungsi kerana makanan dianggap sebagai keperluan dengan keanjalan pendapatan kurang daripada satu. Apabila isi rumah keluar daripada kemiskinan dan memperoleh lebih banyak pendapatan boleh guna, mereka tidak perlu meningkatkan penggunaan makanan pada kadar yang sama dengan pendapatan mereka. Sebaliknya, mereka mengalihkan baki bajet mereka kepada kategori lain seperti pendidikan, penjagaan kesihatan, rekreasi, dan barangan mewah, yang menyaksikan peningkatan perbelanjaan secara berkadar.
Sebagai contoh, isi rumah berpendapatan rendah mungkin membelanjakan 40 peratus daripada pendapatan bulanan mereka untuk barangan runcit bagi memenuhi keperluan pemakanan asas. Jika pendapatan isi rumah itu meningkat dua kali ganda, mereka mungkin membeli makanan yang lebih berkualiti, tetapi jumlah bil runcit mereka berkemungkinan besar mewakili bahagian yang jauh lebih kecil daripada pendapatan baharu mereka yang lebih tinggi. Akibatnya, bahagian bajet yang diperuntukkan untuk perkhidmatan bukan keperluan dan pelaburan jangka panjang akan meningkat, yang mencerminkan peningkatan taraf hidup material.