Teori Ketidakrelevanan Dividen ialah konsep ekonomi yang mencadangkan bahawa polisi dividen sesebuah syarikat tidak mempunyai kesan ke atas harga saham atau nilai pasaran keseluruhannya. Dibangunkan oleh pemenang Hadiah Nobel Merton Miller dan Franco Modigliani pada tahun 1961, teori ini menyatakan bahawa nilai firma ditentukan semata-mata oleh keupayaannya untuk menjana pendapatan dan berkembang melalui operasi terasnya, bukannya bagaimana ia mengagihkan keuntungan kepada pemegang saham.
Menurut teori ini, pembayaran dividen sebenarnya boleh memudaratkan kesihatan kewangan jangka panjang syarikat. Penyokong berpendapat bahawa modal yang digunakan untuk pembayaran dividen akan lebih baik digunakan jika dilaburkan semula ke dalam perniagaan untuk memacu pertumbuhan. Dalam pasaran yang cekap, teori ini mencadangkan bahawa sebarang dividen tunai yang dibayar akan mengakibatkan penurunan harga saham yang sepadan, sekali gus meneutralkan sebarang faedah yang dirasakan oleh pelabur.
Sebagai contoh, syarikat yang menanggung hutang yang besar mungkin memilih untuk membayar dividen bagi memuaskan hati pemegang saham dan bukannya menggunakan tunai tersebut untuk menjelaskan liabilitinya. Di bawah teori ini, keputusan sedemikian dianggap berbahaya kerana syarikat mengutamakan pengagihan jangka pendek berbanding mengukuhkan kunci kira-kiranya. Dengan mengorbankan pelaburan semula dalaman atau pengurangan hutang, firma tersebut mungkin mengehadkan daya saing dan kestabilan kewangan masa depannya.