Pendapatan boleh guna ialah jumlah wang keseluruhan yang dimiliki oleh individu atau isi rumah untuk dibelanjakan atau disimpan selepas semua cukai wajib dan caj kerajaan ditolak daripada pendapatan kasar mereka. Ia mewakili pendapatan bersih yang tinggal untuk kegunaan peribadi, berfungsi sebagai penunjuk utama kesihatan kewangan individu dan kekuatan ekonomi keseluruhan sesebuah negara.
Untuk menentukan angka ini, anda perlu menolak cukai persekutuan, negeri dan tempatan daripada jumlah pendapatan peribadi anda. Baki yang tinggal ini kemudiannya digunakan untuk menampung kos sara hidup asas, seperti perumahan, makanan dan pengangkutan, serta pembelian bukan keperluan. Oleh kerana ia mengambil kira semua obligasi cukai, pendapatan boleh guna dianggap sebagai jumlah bersih dan bukannya jumlah kasar.
Sebagai contoh, jika anda memperoleh gaji kasar sebanyak 5,000 dolar sebulan dan membayar 1,000 dolar dalam jumlah cukai pendapatan, pendapatan boleh guna anda ialah 4,000 dolar. Daripada jumlah ini, anda perlu membayar sewa, utiliti dan barangan runcit anda. Sebarang wang yang tinggal selepas keperluan ini dipenuhi diklasifikasikan sebagai pendapatan budi bicara, yang boleh digunakan untuk simpanan, pelaburan atau perbelanjaan mewah.