Kadar diskaun merujuk kepada dua konsep berbeza dalam kewangan. Dalam perbankan, ia merupakan kadar faedah yang dikenakan oleh Rizab Persekutuan ke atas bank perdagangan bagi pinjaman jangka pendek melalui tetingkap diskaunnya. Mekanisme ini berfungsi sebagai alat dasar monetari yang kritikal, membolehkan bank pusat bertindak sebagai pemberi pinjaman terakhir apabila institusi kewangan tidak dapat memperoleh pembiayaan di tempat lain dalam pasaran.
Dalam analisis pelaburan, kadar diskaun ialah kadar faedah yang digunakan untuk mengira nilai semasa aliran tunai masa hadapan. Ia mengambil kira nilai masa wang, mencerminkan prinsip bahawa satu dolar yang diterima pada masa hadapan bernilai kurang daripada satu dolar yang dipegang hari ini. Pelabur sering menentukan kadar ini dengan menggunakan purata wajaran kos modal mereka, kos lepas bagi sesuatu pelaburan, atau kadar bebas risiko.
Untuk memahami cara ia berfungsi, pertimbangkan bahawa kadar diskaun yang lebih tinggi akan mengurangkan nilai semasa pendapatan masa hadapan, manakala kadar yang lebih rendah akan meningkatkannya. Sebagai contoh, jika seorang pelabur menjangkakan sesuatu projek akan menjana tunai dalam tempoh lima tahun, mereka menggunakan kadar diskaun untuk melaraskan jumlah masa hadapan tersebut kepada nilai semasanya. Pengiraan ini membantu menentukan sama ada sesuatu projek pelaburan berdaya maju dari segi kewangan dengan membandingkan kos semasa terhadap pulangan masa hadapan yang telah didiskaunkan.