Bom jangka derivatif menggambarkan risiko ketidakstabilan pasaran kewangan yang teruk yang dicetuskan oleh pembubaran kedudukan derivatif yang besar secara pantas dan tidak teratur. Dipopularkan oleh pelabur Warren Buffett, istilah ini menonjolkan bagaimana kontrak kewangan kompleks ini, yang memperoleh nilainya daripada aset asas seperti saham atau komoditi, boleh menimbulkan ancaman sistemik kepada ekonomi yang lebih luas jika ia terungkai secara tidak dijangka.
Instrumen ini berfungsi sebagai kontrak yang digunakan oleh institusi untuk melindung nilai terhadap turun naik harga atau untuk membuat spekulasi mengenai pergerakan pasaran. Walaupun ia mempunyai tujuan yang sah, sifatnya yang saling berkaitan bermakna kegagalan secara tiba-tiba atau keluar secara besar-besaran daripada kedudukan ini boleh mewujudkan tindak balas berantai. Oleh kerana kontrak ini sering kali mempunyai leveraj yang tinggi, keruntuhan dalam satu bidang boleh merebak dengan cepat, bertindak sebagai pemangkin kepada penularan pasaran yang meluas.
Contoh praktikal risiko ini berlaku semasa krisis kewangan 2007-2008, di mana derivatif yang dikaitkan dengan pasaran gadai janji memainkan peranan penting dalam kemelesetan ekonomi. Apabila aset asas kehilangan nilai, pembubaran kontrak derivatif ini secara tiba-tiba memburukkan lagi krisis, yang membawa kepada kerugian besar bagi institusi kewangan utama. Peristiwa ini mendorong pengawal selia untuk melaksanakan pengawasan yang lebih ketat bagi mengurangkan potensi letupan sistemik yang serupa pada masa hadapan.