Perbelanjaan defisit berlaku apabila jumlah perbelanjaan sesebuah kerajaan melebihi hasil yang dikutip dalam tempoh fiskal tertentu. Walaupun ini boleh terpakai kepada individu atau perniagaan, istilah ini paling kerap digunakan untuk menggambarkan belanjawan negara di mana resit cukai dan sumber pendapatan lain tidak mencukupi untuk menampung obligasi kerajaan.
Amalan ini sering digunakan sebagai strategi ekonomi yang disengajakan, berakar umbi dalam teori Keynesian, untuk merangsang pertumbuhan. Dengan meminjam wang bagi membiayai projek awam, infrastruktur, atau program sosial, kerajaan menyasarkan untuk menyuntik permintaan ke dalam ekonomi semasa kemelesetan. Matlamatnya adalah untuk meningkatkan guna tenaga dan aktiviti pengguna, yang secara teorinya mewujudkan pengembangan ekonomi yang mencukupi untuk akhirnya mengimbangi hutang awal tersebut.
Dalam praktiknya, pendekatan ini kekal sebagai subjek perdebatan sengit dalam kalangan ahli ekonomi. Pengkritik berpendapat bahawa pergantungan berlebihan kepada hutang boleh membawa kepada ketidakstabilan fiskal jangka panjang, yang berpotensi memaksa kenaikan cukai pada masa hadapan atau berisiko menyebabkan kegagalan pembayaran hutang. Sesetengah ahli teori juga mencadangkan bahawa jika rakyat menjangkakan cukai yang lebih tinggi pada masa hadapan untuk melunaskan hutang semasa, mereka mungkin memilih untuk menyimpan wang mereka daripada membelanjakannya, yang boleh meneutralkan kesan rangsangan yang disasarkan oleh perbelanjaan kerajaan tersebut.