Penghakiman kekurangan ialah obligasi kewangan yang diperintahkan oleh mahkamah yang dikenakan ke atas peminjam apabila hasil daripada penjualan aset yang dirampas, seperti rumah, tidak mencukupi untuk melunaskan baki keseluruhan pinjaman asas. Mekanisme undang-undang ini membolehkan pemiutang menuntut baki hutang yang tinggal sebagai penghakiman wang tidak bercagar terhadap peminjam selepas cagaran awal dicairkan.
Untuk mendapatkan penghakiman ini, pemberi pinjaman biasanya memulakan pendengaran rasmi berikutan transaksi penyitaan, jualan singkat, atau surat ikatan sebagai ganti (deed-in-lieu). Mahkamah menilai perbezaan antara jumlah keseluruhan yang terhutang—termasuk prinsipal, faedah terakru, dan yuran guaman—dengan jumlah sebenar yang diperoleh daripada penjualan aset tersebut. Hakim sering mempunyai kuasa budi bicara dalam prosiding ini, yang bermaksud mereka boleh meluluskan atau menolak permintaan tersebut berdasarkan prinsip undang-undang atau ekuiti tertentu yang relevan dengan kes berkenaan.
Sebagai contoh, jika seorang peminjam berhutang 300,000 dolar atas gadai janji tetapi hartanah tersebut dijual pada lelongan penyitaan hanya pada harga 250,000 dolar, kekurangan sebanyak 50,000 dolar masih wujud. Jika pemberi pinjaman dibenarkan untuk menuntut penghakiman kekurangan di bawah undang-undang negeri dan mahkamah meluluskannya, peminjam menjadi bertanggungjawab secara sah untuk baki 50,000 dolar tersebut. Adalah penting bagi peminjam untuk mengambil bahagian dalam prosiding undang-undang, kerana kegagalan untuk menjawab tuntutan mahkamah boleh mengakibatkan penghakiman ingkar dimasukkan tanpa notis lanjut.