Penstrukturan semula hutang ialah strategi kewangan yang digunakan oleh individu, perbadanan, dan negara berdaulat untuk mengelakkan risiko kegagalan memenuhi obligasi sedia ada. Ia berfungsi sebagai alternatif yang berdaya maju kepada kebankrapan, membolehkan peminjam yang mengalami masalah kewangan merundingkan semula terma hutang mereka bagi menjadikan pembayaran balik lebih mudah diurus, di samping berpotensi memberikan hasil yang lebih baik kepada pemberi pinjaman berbanding prosiding insolvensi rasmi.
Proses ini biasanya melibatkan rundingan terus antara peminjam dan pemiutang mereka untuk mengubah suai perjanjian pinjaman asal. Kaedah biasa termasuk menurunkan kadar faedah, melanjutkan tarikh matang pinjaman untuk memberikan lebih banyak masa bagi pembayaran balik, atau melaksanakan pertukaran hutang kepada ekuiti di mana pemiutang membatalkan sebahagian daripada hutang sebagai pertukaran untuk kepentingan pemilikan dalam perniagaan tersebut. Pelarasan ini bertujuan untuk menstabilkan kedudukan kewangan peminjam dengan mengurangkan tekanan aliran tunai segera.
Sebagai contoh, pemilik rumah yang bergelut dengan gadai janji yang besar mungkin berunding dengan pemberi pinjaman mereka untuk melaraskan jadual pembayaran atau kadar faedah bagi mengelakkan penyitaan. Begitu juga, perbadanan yang menghadapi kebankrapan mungkin bekerjasama dengan pemegang bon untuk menangguhkan tarikh akhir pembayaran, memberikan syarikat ruang untuk mendapatkan dana dan memulihkan kesihatan operasinya. Dengan mencapai perjanjian ini, kedua-dua pihak sering kali dapat mengelakkan kos yang ketara dan kesan sistemik yang dikaitkan dengan kegagalan bayar sepenuhnya.