Instrumen hutang ialah alat kewangan rasmi yang membolehkan sesebuah entiti mengumpul modal dengan meminjam dana daripada pemberi pinjaman. Ia berfungsi sebagai kontrak mengikat yang menggariskan terma pinjaman yang khusus, termasuk obligasi peminjam untuk membayar balik jumlah prinsipal berserta faedah yang dipersetujui menjelang tarikh matang yang ditetapkan. Contoh biasa termasuk bon, debentur, nota, dan sijil hutang.
Instrumen ini berfungsi dengan mewujudkan bukti hutang yang sah antara penerbit dan pelabur atau pemberi pinjaman. Apabila sesebuah entiti menerbitkan instrumen hutang, ia pada dasarnya menjual janji untuk membayar balik wang yang dipinjam dalam tempoh yang ditetapkan. Kontrak ini boleh distrukturkan sebagai obligasi jangka pendek, yang biasanya diselesaikan dalam tempoh satu tahun, atau obligasi jangka panjang yang melebihi satu tahun, memberikan perniagaan dan kerajaan cara yang fleksibel untuk mengurus keperluan pembiayaan mereka.
Sebagai contoh, sebuah perbadanan mungkin menerbitkan bon untuk membiayai projek baharu. Dengan berbuat demikian, syarikat tersebut bertindak sebagai peminjam, dan pelabur yang membeli bon tersebut bertindak sebagai pemberi pinjaman. Kontrak bon menyatakan bila terbitan asal berlaku, kadar faedah yang akan dibayar oleh syarikat, dan tarikh prinsipal mesti dikembalikan kepada pelabur. Struktur ini membolehkan syarikat mengakses modal yang diperlukan sambil memberikan pelabur aliran pendapatan yang boleh diramal.