Tambatan mata wang ialah dasar kerajaan yang menetapkan kadar pertukaran tetap antara mata wang domestik dengan mata wang asing atau sekumpulan mata wang asing. Dengan menetapkan nilai khusus ini, kerajaan negara atau bank pusat menyasarkan untuk menstabilkan kadar pertukaran, yang mewakili nilai satu mata wang berbanding mata wang lain. Mekanisme ini digunakan terutamanya untuk mengurangkan ketidaktentuan ekonomi dan memupuk persekitaran yang lebih boleh diramal bagi perdagangan dan pelaburan antarabangsa.
Untuk mengekalkan kadar tetap ini, bank pusat mesti menguruskan penawaran dan permintaan mata wangnya secara aktif dalam pasaran pertukaran asing. Jika nilai pasaran mata wang mula menyimpang daripada kadar yang ditambat, kerajaan akan campur tangan dengan membeli atau menjual mata wangnya sendiri menggunakan rizab pertukaran asing. Proses ini memerlukan negara tersebut mempunyai rizab yang mencukupi untuk mempertahankan tambatan tersebut daripada tekanan pasaran, kerana defisit perdagangan yang kronik atau perubahan dalam permintaan boleh memaksa mata wang tersebut mengalami penurunan nilai.
Sebagai contoh, sesebuah negara mungkin memilih untuk menambat mata wangnya kepada dolar AS bagi menggalakkan perdagangan dengan Amerika Syarikat. Jika mata wang domestik menghadapi tekanan menurun akibat permintaan import yang tinggi, bank pusat akan menggunakan rizab asingnya untuk membeli mata wang domestik tersebut, sekali gus menyokong nilainya. Walau bagaimanapun, jika kerajaan kehabisan rizab tersebut, ia mungkin tidak dapat mempertahankan tambatan itu, yang berpotensi membawa kepada keruntuhan sistem kadar pertukaran tetap.