Penghabluran ialah teknik saintifik asas yang digunakan untuk menulenkan sebatian pepejal. Ia bergantung pada prinsip bahawa kebanyakan bahan larut pepejal adalah jauh lebih larut dalam cecair panas berbanding cecair sejuk. Dengan memanipulasi suhu atau keadaan pelarut, ahli kimia boleh mengasingkan dan menulenkan bahan tertentu daripada sesuatu campuran.
Proses ini biasanya bermula dengan melarutkan sebatian dalam pelarut panas untuk menghasilkan larutan tepu. Apabila larutan disejukkan secara beransur-ansur, keterlarutan bahan larut berkurangan, memaksa molekul untuk menyusun diri menjadi kekisi hablur pepejal yang teratur. Peralihan daripada keadaan cecair kepada keadaan pepejal ini membolehkan bendasing kekal dalam cecair, sekali gus meninggalkan hasil pepejal yang telah ditulenkan.
Aplikasi praktikal proses ini dapat dilihat dalam alam semula jadi dan makmal. Sebagai contoh, pembentukan ais berlaku apabila air cecair disejukkan di bawah takat leburnya, menyebabkan ia menghablur. Dalam suasana makmal, seorang ahli kimia mungkin melarutkan pepejal yang tidak tulen dalam cecair panas dan kemudian menyejukkan campuran tersebut secara perlahan untuk menggalakkan pertumbuhan hablur tulen, yang kemudiannya ditapis dan dikeringkan untuk melengkapkan proses penulenan.