Bon rayuan ialah jaminan kewangan yang dikehendaki oleh mahkamah daripada pihak yang kalah dalam sesuatu kes undang-undang dan ingin mencabar keputusan tersebut di mahkamah yang lebih tinggi. Bon ini berfungsi sebagai satu bentuk sekuriti, memastikan bahawa penghakiman asal, berserta sebarang faedah terakru dan kos undang-undang yang berkaitan, akan dibayar sekiranya rayuan tersebut akhirnya tidak berjaya. Dengan memegang dana ini sepanjang proses rayuan, mahkamah melindungi kepentingan pihak yang menang.
Untuk mendapatkan bon rayuan, pihak perayu biasanya berurusan dengan syarikat penjamin atau ejen. Jumlah nilai bon biasanya ditetapkan untuk menampung jumlah penuh penghakiman awal, walaupun keperluan khusus berbeza mengikut bidang kuasa. Sebagai contoh, sesetengah negeri mungkin mewajibkan jumlah bon menjadi jauh lebih tinggi daripada penghakiman untuk mengambil kira potensi kos masa hadapan. Pihak perayu bertanggungjawab membayar premium kepada penyedia jaminan untuk mendapatkan jaminan kewangan ini.
Jika mahkamah yang lebih tinggi memutuskan memihak kepada perayu, bon tersebut akan dilepaskan dan dana akan dikembalikan. Walau bagaimanapun, jika rayuan gagal, bon tersebut memastikan pihak yang menang boleh menuntut wang yang terhutang, walaupun pihak perayu menghadapi masalah kewangan atau muflis semasa prosiding berlangsung. Dalam kes tertentu, jika perayu boleh membuktikan bahawa mereka kekurangan sumber kewangan yang diperlukan, mereka boleh memohon kepada mahkamah untuk mengurangkan atau mengecualikan keperluan bon tersebut sepenuhnya.