Percukaian kemampuan membayar ialah falsafah fiskal yang menegaskan bahawa beban cukai harus diagihkan berdasarkan kapasiti kewangan individu atau entiti. Di bawah prinsip ini, mereka yang memiliki kekayaan lebih besar dan memperoleh pendapatan lebih tinggi dijangka menyumbang bahagian yang lebih besar daripada pendapatan mereka kepada kerajaan berbanding mereka yang berpendapatan rendah.
Sistem ini berfungsi melalui kurungan cukai progresif, di mana kadar cukai meningkat apabila pendapatan bercukai meningkat. Penyokong berhujah bahawa pendekatan ini adalah saksama kerana satu dolar mempunyai utiliti marginal yang lebih rendah bagi orang kaya berbanding bagi mereka yang berpendapatan rendah. Dengan mewajibkan mereka yang mendapat manfaat paling banyak daripada ekonomi untuk membayar lebih, sistem ini bertujuan untuk membiayai perkhidmatan awam penting seperti infrastruktur dan pendidikan tanpa meletakkan beban yang tidak wajar ke atas mereka yang mempunyai sumber terhad.
Sebagai contoh, di Amerika Syarikat, kod cukai menggunakan kadar yang berbeza untuk pelbagai tahap pendapatan. Pembayar cukai yang memperoleh pendapatan sederhana mungkin dikenakan kadar cukai 10 peratus, manakala mereka yang berpendapatan tinggi dalam kurungan tertinggi mungkin dikenakan kadar 37 peratus. Struktur ini memastikan kewajipan cukai berskala mengikut kemampuan pembayar cukai untuk membayar, walaupun pengkritik sering berhujah bahawa sistem sedemikian mungkin menghalang produktiviti tinggi dengan menghukum kejayaan kewangan.